4 senedir bağımlısı olduğum ultima online ve ücretsiz shardları hala hayatımdan çıkmadı. günlerce, gecelerce (uykusuzluğun ve uyuşukluğun has sebebidir oynayanlar için) süren, bitmeyen bir öykü..

oyun tamamen bir paradoks üzerine kurulu.
iki grubun (iyiler ve kötüler) birbirleri ile bitmeyen savaşını mitolojik ve fantastik öğelerle beslemiş, kudurtan bir heyecan vermiştir. aylar süren karakter gelişiminden sonra pata küte pvp (player vs. player) yaparsınız ve 1 dakikadan kısa sürede taraflardan biri ölür.

oyunun lanet kısmı bağımlılığıdır. her oturduğunuzda aklınızdan birşey geçer fakat hiçbir zaman yapamazsınız. tıpkı oyunun yazılım mantığı gibi ulaşılmazdır. dragonlar, championlar, balronlar döner durur. hiç bitmeyen bir para vardır kazanabildikten sonra.

neden bağımlılık yapar?:

karakter ile oyuncu özdeşimi oyun yazarlarının kabiliyeti ve shard sahiplerinin güzel kodlamaları ile basitleşir ve bitmeyen bir egonun tatminine dönüşür. bulduğunuz, aldığınız silahlar, sahip olduğunuz binekler (mustang, nightmare, unicorn, ostard), kaleler.. bitmeyen bir döngüde pıtır pıtır koşar durursunuz.

sonun olmadığının farkında olduğunuz halde ufacık bir map içinde girmedik atraksiyon, öldürmedik hayvan (npc) bırakmazsınız.

bir diğer yanıda multiplayer (çok oyunculu) olmasıdır. ve her multiplayer oyun gibi oyuncular arasında ilişkiler iyi yada kötü yönde ilerler.

aileye bile taşabilen bu oyun bağımlılığı boşanmalara, sınıfta kalmaya, asosyal bir bireyin yetişmesine yol açmıştır.

ve:
ultima online’ ı insana bu kadar bağlayan tamamen “ego tatmini” ve “gerçek hayata yakınlığı”dır.