Yatcaz kalkcaz, yatcaz kalkcaz yine kavuşucaz. Madem bu kadar kolay dillendiriliyor bu, ben neden bu kadar sıkıntı çekiyorum zamanla? Kaşımı gözümü kısıp birden ilerletmeyi deniyorum, olmuyor. Çok zayıf  kalıyorum zamana karşı. Sanki biri daha olsa gözleri yumuk çözecek gibiyiz bu olayı. Yani bu konuda senden yardım istiyorum. Kendimken cızırt diye geçiversin ama seninleyken kaplumbağalar sollasın, hatta dönsün dönsün bi daha makas atsın. Bir bisiklete binsek; seni önüme oturtup gezemediğimin farkındayım, havaların ısınmasını bekliyorum. Fevkaladenin fevkinde olsun en iyisi. Kayıkla böyle, benim tek parmağım kürekmiş mesela.

40 yıl düşünsek ne gelmezki aklımıza da böyle demişler. İki dakikada evrenin sırrını çözüp atacak pratik zekaya sahip bir milletin çocukları bize 40 yıl verseler, sigortamızı yatırsalar ve 20 dakikadan sonra kafanın birşey almadığı gerçeğini kabul etseler dünya şu halde olmazdı.

Bunun gibi saçma şeyler düşünüp hülyalara daldığım oluyor. Şarkıda da diyor ya “uyuyup huzur buldum bazen” diye, kafam çok dağıldığında çaresi uyumak oluyor. Alkol de alırım ara sıra ama çare için değil hızlandırmak için. Bira uykumu açıyorken tekila getiriyor mesela. Çok acaip bence. En çokta dedesinin homoseksüelliği hakkında yazı yazmış bir blog yazarının yerine kendimi koyduğumda -empati mode on- tekilaya ihtiyaç duymuştum. Nedendir bilmiyorum çok çabuk koyuveriyorum kendimi başkasının yerine ama kıçımın ucuylada kendi yerimi kolluyorum. Biri gelir oturur, bende onun kucağına neme lazım..

Hakiki konumuza dönersek, uyku bir nevi vücut revizyonu iken, hallerine girmek ılık suyla duş gibi geliyor. Uyumak var uyumak var yani. Bumerang gibi kıvrılıp yatıyorsun ya, bak o yanlış işte.