From the monthly archives: Nisan 2009
3,5 kilo olacak arkadaşım..
Doğdum; Hamdi amcaların Ferhat benden 1 hafta önce doğmuş. İlk dişim patlamış üst damağımdan; komşu kızı Elif alt seriyi bile tamamlamış. O sıralar emeklemeye de başlamışım; aa, kuzenim 3 tekerlekli bisikletlerle kapının önünde fink atıyormuş. Yürüdüğümde bütün dünya rekordan rekora koşuyormuş sanki. İlkokula başladığımı hatırlıyorum; benden önce okumayı sökenlerden Cin Ali’nin torunları mıydı? 4. sınıfta takdir almışım. Gülay ablanın kızının hepsi beşmiş; bi tutturamadım şu kombinasyonu.
İlkokulu bitirip yabancı dille eğitim veren bir ortaokulu kazandım; fen bilimleri liseleri varmış, herkes oraya gidiyormuş. Teşekkür, takdir, teşekkür, teşekkür, teşekkür.. Takdirle birlikte onur belgesi getirenler duyulmuş ve hepsi beş geri dönmüş.
Liseye devam ettim; bir iki zayıf beni hayta yaptı.
Üniversite sınavı geldi çattı; beni sınav değil çekişmek zorunda kaldığım 2 milyon insan düşündürüyordu. Kimbilir hangisi ile nerelerde karşılaşıp kıyaslanmak durumunda kalacaktım. Hepsini A yapıp çıktım grubuna girdim, yadırgamadılar. Birbirimizden pek farkımız yoktu ve bugüne kadar bizim gruptan kimse ile karşılaşmadım. Daha sonra bu grupla asosyalleştiğimi düşünüp ayrıldım, farklı şeyleri denedim ve bir okul kazandım.
Okul o kadar kalabalıktı ki kim kime dum dumadır burası dedim. Ama başarılı öğrenciler çanın tepesinde gerisi tıngırtının yankılandığı eğriden, sinek gibi kayacak dediler. Çok çalışmadım ama orta çalıştım, bir sene kaldım. Sınıf arkadaşlarımdan bir çoğu geçmişti.
Okul bitmedi ama iş hayatına atıldım. Birbirine yakın görevde beş kişi çalışıyorduk. Bir takımdık ve patronun söyledikleri umurumuzda değildi. Patron arada bir bana gelip “sen diğerlerinden daha çalışkansın, bunu görmüyorum sanma” derdi. Bunu diğerlerinden ayrı düşmemek için hiç duyurmadım. Fakat şirketin maddi sıkıntılarından dolayı kapatılacağı sıra dürüstlük akımı bizi de etkilemiş, patır patır eteklerdeki taşlar dökülür olmuştu. Meğer hepimize aynı şeyi söyler, odasına geçer kıs kıs gülermiş.
İkinci işim biraz daha rahattı. Kendi başımaydım ve rakip yoktu. Sıkıldım ve işi bıraktım.
Alışmıştım, kudurmuştum ve Hamdi amcagillerin Ferhat’ın benden daha kuduruk olmasına dayanamıyordum.
Türk medyası da, basını da, yaşayanı da, yaşatılanı da bizelere emanet sayın seyirciler. Kuaför bizim amcoğlu.
Gitardan kitarra diye bahseden, hayvanları çok seven fakat lama ve zebrayı karıştıracak kadar anten bir öğretmenim vardı lisedeyken. Bahsedilen kitarrayı çalan bendim ve o esnada ön sıradaki kızlara tükürüklü zebraları anlatan bir öğretmenim vardı. Lisedeydim ve yonja yoktu, Ray-ban vardı ama ben bilmiyordum. Gitar çalıyordum dın dın dı dın dın ve Ray-ban yayılıyor, yonja için gereken altyapı hazırlanırken öğretmenim kızlara zebralardan bahsediyordu. Arkada bir kaç kişi deprem söylentilerini sınıfa getirmişlerdi idareden gizli. Kulağım oraya takıldığında keşke bir tükürüklü zebra ile koşup birini kurtarabilseydim diye geçirdim aklımdan. Çaresizdim, kitarra çalıyordum ve yanımdaki kız kalemi hep yapmak istediğim gibi elinde çeviriyordu.
Mustafa Topaloğlu’ nun Abd büyükşehir belediye başkanı Obama için yazıp seslendirdiği, hatta klibini çekip, kız oynattığı füzeler durdurduğu…
Ey Obama bey, sen nelere kadirsin.
Gösterimde
Sinemaya gitmeden evvel netten araştırma yapmak gerekiyor artık. Film nasılmış, kimler oynuyormuş, efendim sevgiliyle gidilir mi yoksa uçan tekme mi atılıyor muş?
Dürüst olayım daha önceleri mynet sinema sayfaları ve imdb arasında gider gelir en tırt filmi seçerdim. Fakat bir öneri ile Gösterimde ile tanıştım ve yenicikti’da tanıtımını yaptım.
Benimki size bir kıyak, bir tüyo. Sinemaya gitmeden evvel mutlaka bir uğra, bir fikir al. Film bitip beğenmedikten sonra şu kadar puan vermişlerdi, şöyle yorum yapmışlardı demek seni kurtarmaz bilesin.
Haçapuri, Gürcüce “peynirli ekmek” demektir ve bu ekmeklerin (pidelerin) genel adıdır. Yiyeceğimiz de anlamındaki gibi peynir ve hamurun birlikte pişmesi ile hazırlanan leziz bir pidedir (en yakın terim pide olabilir).
Gürcü pizzası, Gürcü pidesi, haçapur gibi isimlerle de bilinen bu yiyecek o kadar lezzetlidir ki her öğün yenebilir. Resimdeki peynirli haçapuri, yani “imeruli” dir.
Gürcistan’da bulunduğum dönemde hemen her gün yediğim, aklıma geldiğinde keşke bir iki fazla yeseydim diye iç geçirdiğim enfes şey. Geçen yıl 1 Lari’ye (1 liraya yakın) satılıyordu. Ülkenin her şehrinde, hemen her köşe başında yiyebilirsiniz.
Ömür yiyicilerden biri daha! Super Mario ve kardeşi. Şu sıralar herkesin telefonu bi aynı çalıyor. Daha doğrusu “Klasiğe dönüş” evresi başlıyor. Tam kendime can alıcı, iç gıdıklayıcı, tebessüm ettirici ve göz yaşartıcı bir melodi ararken bu geldi aklıma ve hemen ufak bir araştırma ile materyalleri tamamladım.
Super Mario Bros. orjinal müziğini indirmek için tıklayın.
[audio:sm.mp3]
Bana ya bundan getirirsiniz ya da kendimi hiç iyi hissetmem.
Nereden çıktı sabahın köründe bu şimdi, ben jelibonu bu kadar özlemişken. Ellerim titriyor, gözlerim kayıyor engel olamıyorum. Sanırım bayılacağım.
Bu çubuğa saplı dev ve tatlı ayıcık satılıyor inanabiliyor musun?
Bu ayıcıkların ve ürünün tanıtımını yapan bir videoda eklemişler yazıya.
Belki izlemek istersin?
