Her adım attığımda ince ve tek notalı keman sesi geliyor. Adımın büyüklüğüne-küçüklüğüne göre uzuyor veya kısalıyor. Sendelediğim zamanlarda o kadar bozuk geliyorki keşke hep emekleseydim diyorum. Hayatımın böyle bir müzikale döneceğini hiç bilemezdim. Korku ile boğuşurken ben şişko yanaklı obuacının kemancılara la vereceğini, kemanelerin yeni reçinelenip hazırolda bekleyeceğini ve bu orkestranın şefinin gündüz rüyalarına dalmış olan ben olacağımı hiç mi hiç bilemezdim. Kaçmakta çare değil; adımlar hızlandıkça herşey birbirine karışıyor. Kalbim bu orkestranın metronomu. Her final selamı vermeyi denediğimde ince ve ürkütücü bir ses belimden eğilmiş bedenimi ve tüm tüylerimi ürperti ile havaya kaldırıyor; ya bu kargaşa senfoni orkestrası dağılmalı ya da ben bir davulun içine saklanmalıyım. Yardım edin!