Çok süper birşey düşündüğümde hevesimin kırılması an meselesi. Eğer o andan önce kendimi çok süper bir adam hissetmiyorsam, düşündüğüm çok süper şeyin daha süperini dünyadaki bilmem kaç milyar insanın süper olanlarından birinin düşünebileceğine kendimi inandırıyorum ve süper şeyler havada asılı duruyor. Evet odamda süper şeyler asılı benim; gece parlıyorlar. Sabahları patlıyor bombalar teker teker. Ne geliyorsa sabahları geliyor ama bir tabak menemene, bir bardak demleme çaya yenilip gidiyor; menemen yiyen, limitsiz kahvaltı salonundaymış gibi abanarak çay içen süper şeyler üreten süper adam mı olurmuş?

İşin şakası bu; ürettiğim fikirlerin değersiz kalması bir yandan acıtıyor, bir yandan da düşündürüyor. Emsalsiz işler yapabilme potansiyelini her bir insanda tek tek görebilirken, paketlenmiş, fikir küpü insanları da ortalıkta görebiliyoruz. İşte mühim olan aralarından sıyrılıp, yaptığımızın kıymetini bilerek, kendimize ve fikirimize güvenerek ayakta durmak. Ben bunu beceremiyorum ama yapabileceğime inanıyorum.