ve bir gölge çöküyor üstüme. bir ışık yansıması bu kadar ağır olabilir mi? boş bira şişelerini kendi başına çevirmek hiçte keyifli değilmiş derken gölge burada yardımcı oluyor bana; ben şişeyi çevirdikçe onun kafasıda dönüyor olduğu yerde. bir baykuş gibi aynı, hızlı, takip edilemeyecek kadar hızlı. şişe dönüyor, gölgenin kafası dönüyor. şişe duruyor ve ucu bana kıçı gölgeye bakıyor; evet, nedir? diyor gölge başını döndürerek. kötüyüm galiba ben diyip kestirip atmayı deniyorum. ama başını o kadar hızlı dönüyor ki sinirlendiğini fark ediyorum. yine terk edildim diyorum; cesaret mi doğruluk mu demedim diyor her yer dönerken. nedir dedim.. ne olduğunu bilseydim burada ben, şişe ve şu dönen başınla sen olmazdın diyorum.. tadı kaçıyor bu ortamında, gölge üzerime kusuyor..