Çok süper birşey düşündüğümde hevesimin kırılması an meselesi. Eğer o andan önce kendimi çok süper bir adam hissetmiyorsam, düşündüğüm çok süper şeyin daha süperini dünyadaki bilmem kaç milyar insanın süper olanlarından birinin düşünebileceğine kendimi inandırıyorum ve süper şeyler havada asılı duruyor. Evet odamda süper şeyler asılı benim; gece parlıyorlar. Sabahları patlıyor bombalar teker teker. Ne geliyorsa sabahları geliyor ama bir tabak menemene, bir bardak demleme çaya yenilip gidiyor; menemen yiyen, limitsiz kahvaltı salonundaymış gibi abanarak çay içen süper şeyler üreten süper adam mı olurmuş?

İşin şakası bu; ürettiğim fikirlerin değersiz kalması bir yandan acıtıyor, bir yandan da düşündürüyor. Emsalsiz işler yapabilme potansiyelini her bir insanda tek tek görebilirken, paketlenmiş, fikir küpü insanları da ortalıkta görebiliyoruz. İşte mühim olan aralarından sıyrılıp, yaptığımızın kıymetini bilerek, kendimize ve fikirimize güvenerek ayakta durmak. Ben bunu beceremiyorum ama yapabileceğime inanıyorum.

Gitardan kitarra diye bahseden, hayvanları çok seven fakat lama ve zebrayı karıştıracak kadar anten bir öğretmenim vardı lisedeyken. Bahsedilen kitarrayı çalan bendim ve o esnada ön sıradaki kızlara tükürüklü zebraları anlatan bir öğretmenim vardı. Lisedeydim ve yonja yoktu, Ray-ban vardı ama ben bilmiyordum. Gitar çalıyordum dın dın dı dın dın ve Ray-ban yayılıyor, yonja için gereken altyapı hazırlanırken öğretmenim kızlara zebralardan bahsediyordu. Arkada bir kaç kişi deprem söylentilerini sınıfa getirmişlerdi idareden gizli. Kulağım oraya takıldığında keşke bir tükürüklü zebra ile koşup birini kurtarabilseydim diye geçirdim aklımdan. Çaresizdim, kitarra çalıyordum ve yanımdaki kız kalemi hep yapmak istediğim gibi elinde çeviriyordu.

Yatcaz kalkcaz, yatcaz kalkcaz yine kavuşucaz. Madem bu kadar kolay dillendiriliyor bu, ben neden bu kadar sıkıntı çekiyorum zamanla? Kaşımı gözümü kısıp birden ilerletmeyi deniyorum, olmuyor. Çok zayıf  kalıyorum zamana karşı. Sanki biri daha olsa gözleri yumuk çözecek gibiyiz bu olayı. Yani bu konuda senden yardım istiyorum. Kendimken cızırt diye geçiversin ama seninleyken kaplumbağalar sollasın, hatta dönsün dönsün bi daha makas atsın. Bir bisiklete binsek; seni önüme oturtup gezemediğimin farkındayım, havaların ısınmasını bekliyorum. Fevkaladenin fevkinde olsun en iyisi. Kayıkla böyle, benim tek parmağım kürekmiş mesela.

40 yıl düşünsek ne gelmezki aklımıza da böyle demişler. İki dakikada evrenin sırrını çözüp atacak pratik zekaya sahip bir milletin çocukları bize 40 yıl verseler, sigortamızı yatırsalar ve 20 dakikadan sonra kafanın birşey almadığı gerçeğini kabul etseler dünya şu halde olmazdı.

Bunun gibi saçma şeyler düşünüp hülyalara daldığım oluyor. Şarkıda da diyor ya “uyuyup huzur buldum bazen” diye, kafam çok dağıldığında çaresi uyumak oluyor. Alkol de alırım ara sıra ama çare için değil hızlandırmak için. Bira uykumu açıyorken tekila getiriyor mesela. Çok acaip bence. En çokta dedesinin homoseksüelliği hakkında yazı yazmış bir blog yazarının yerine kendimi koyduğumda -empati mode on- tekilaya ihtiyaç duymuştum. Nedendir bilmiyorum çok çabuk koyuveriyorum kendimi başkasının yerine ama kıçımın ucuylada kendi yerimi kolluyorum. Biri gelir oturur, bende onun kucağına neme lazım..

Hakiki konumuza dönersek, uyku bir nevi vücut revizyonu iken, hallerine girmek ılık suyla duş gibi geliyor. Uyumak var uyumak var yani. Bumerang gibi kıvrılıp yatıyorsun ya, bak o yanlış işte.

Dikilip aynanın karşısına kaç dakika bakabilirim acaba kendime? Kaç dakika dayanabilirim ya da kaç saat? Anımsarım illa eskiyi, acıyı, tatlıyı hafif nemli gözlerimi görünce. Bu eblek suratın altında yatan canavarı dizginleyemediğim günlerde kendimden vermelerimi, zulümlerimi. Elimden gelse basarım tokatı kalkarım ama yazı bunu anlatıyor. Kolum bacağım sanki bağlı sandalyeye bileklerimden. Hareket edemiyor sadece aynaya dönük yüzümü izliyorum. Komik mimikler, diş rengi, buyun kılları, saç kenarları bitti. Yine kaldık başbaşa. Kendimi sevseydim keşke. Gözüme kaşıma kurban olsaydım da bencilliğin tavanına vursaydım. Kendimle ne kadar canım cicim dönemi yaşayabilirim ki? Mutlaka bir kavga eder, o nemrut suratı bir daha görmemek üzere terk ederdim. Ağır bir yoksunluk sendromuna girer miydim acaba kendimi burada bağlı bırakıp gittiğimde? Ha birde, buradan baktığımda minibüs şöförünün yanında oturan tipi taşıyorum gibi. Para üstü, bir kişi mi?…