geceleri bacaklarımı göğsüme toplayıp, ellerimle sıkıştırdığım görüntümü görüyorum sana baktığımda. ve aklıma hep “kalbin yumruğun kadardır” geliyor. mutlu oluyorum buna. çünkü o görüntüde ben bir yumruk oluyorum ve kalbim boyum kadar, ben kadar oluveriyor. yoğunluğunu göstermeye çalışıyorum sana sevgimin. zeytinyağı gibi, mutsuzluğunun üstüne çıkabileceğini göstermeye çalışıyorum toparlacık olup. sana göre 7 milyar insanla paylaşılması gereken bu iğrenç küre bana birden kendi halimi hatırlatıyor. top gibi kolumu bacağımı toplayıp sana dönüyorum. dahası yok o an benim için. takla atmak bile hoş geliyor gözüme. bisikletin, otobüsün, metronun yerine toplanıp takla atarak ulaşımımı sağlamak geliyor. oh hemde ne güzel geliyor. sen bana ters takla attırma aman! son attığım ters taklada belimi incittim ben..