Dikilip aynanın karşısına kaç dakika bakabilirim acaba kendime? Kaç dakika dayanabilirim ya da kaç saat? Anımsarım illa eskiyi, acıyı, tatlıyı hafif nemli gözlerimi görünce. Bu eblek suratın altında yatan canavarı dizginleyemediÄŸim günlerde kendimden vermelerimi, zulümlerimi. Elimden gelse basarım tokatı kalkarım ama yazı bunu anlatıyor. Kolum bacağım sanki baÄŸlı sandalyeye bileklerimden. Hareket edemiyor sadece aynaya dönük yüzümü izliyorum. Komik mimikler, diÅŸ rengi, buyun kılları, saç kenarları bitti. Yine kaldık baÅŸbaÅŸa. Kendimi sevseydim keÅŸke. Gözüme kaşıma kurban olsaydım da bencilliÄŸin tavanına vursaydım. Kendimle ne kadar canım cicim dönemi yaÅŸayabilirim ki? Mutlaka bir kavga eder, o nemrut suratı bir daha görmemek üzere terk ederdim. Ağır bir yoksunluk sendromuna girer miydim acaba kendimi burada baÄŸlı bırakıp gittiÄŸimde? Ha birde, buradan baktığımda minibüs şöförünün yanında oturan tipi taşıyorum gibi. Para üstü, bir kiÅŸi mi?…
Güzel yazı bir nevi duygularıma tercüman olmuÅŸ…
=)
Aslında narsist olma eğlimini ben de göstermek istiyorum coğu zaman ama olmuyor.. Ayrıca saatlerce aynaya bakma girişimim oldu ancak uzun süre aynaya bakınca işin içine başka şeyler giriyor.. Böyle cinli ecinnili şeyler görebilirsin bu yüzden sen benim para üstünü uzatıver canım.. bi kişiydi evet.. =)
Hoppalaa (: Bir geliyorsun bir gidiyorsun. İlhan İrem gibisin mübarek (:
@baymes BeÄŸendiÄŸinize sevindim.
çok güzel bir yazı…