görüyordum. dokunamıyordum ama içine içine gözlerimle. içimde kalmıştı resmen. bir ara gözüm kaydı sanki camın arkasında da aynı görüntüyü sezdim fakat kafamı çevirmeye yetişemedim. lambaya bakıyordum altı üstü. doğaüstü yetenekler verdim sanırım aklımca bu tasarruflu zamazingoya. kafamı ileri geri itip çektikçe gölge gidip gidip geliyordu. ama göremiyordum artık seni. küçükken duvara balık olarak yansıyan gölgesi sen olmuştu bugünlerde. ama göremedim. küçüklüğümdeki balıkta çoktan gitmişti. şimdinin gölgesiz, yansımasız, hayalden bile tasarruflu ampülleri..ne kadar uyuz bir durum değil mi? lambadan bir cinin çıkmasını beklemek gibi süzülen ışıktan sevgilinin hayalini beklemek. anladım ki seni düşünmekten tasarruf etmişim bugün..

” şimdi bana dediki seviyorum seni dedi. bende şaşırdım kimi dedim. seni dedi. bende kimi diye tekrarladım. seni seni dedi iki kez. bende iki kez şaşırdım bu sefer. dilim dolaştı. seni seni seni tekrarladı 3 sefer.bende 3 kez şaşırdım. 4üncüde eeee yeter bee dedim bende sizin gibi “